Λίγα λόγια για τη Δήμητρα Βενιέρη


Advertisements

Η φεγγαρόφλουδα και η τραμπάλα


Πριν από μία εβδομάδα είχε πανσέληνο. Το φεγγάρι είχε κάνει τον μηνιαίο κύκλο του κι έστεκε παραφουσκωμένο στον ουρανό, πάλλευκο και τέλεια στρογγυλό. Από την περασμένη Κυριακή το τέλειο σχήμα έσβηνε σταδιακά σαν ο ουρανός να έτρωγε κάθε βράδυ λίγο από την σάρκα του. Μια πάλη ακατάληκτη που διαρκούσε τριάντα με τριανταμία νύχτες και πότε την κέρδιζε ο ερεβώδης, ανόριος ουρανός και πότε το λαμπερό φεγγάρι. Ο αγώνας ανέκβατος ακολουθούσε διαπαντός την ίδια προβλέψιμη πορεία. Μετά από δύο εβδομάδες το φεγγάρι εξασθένησε, υποταγμένο στην αχαλίνωτη δύναμη του σύμπαντος. Το φέγγος του είχε περιοριστεί σε μια μικρή παρένθεση που στεκόταν μετέωρη στον μαύρο πίνακα. Ανάγνωση του υπολοίπου…

Φέρμιν


indexΠού σταματάει η φαντασία ενός συγγραφέα; Στην περίπτωση του Sam Savage πουθενά. Στον «Φέρμιν» κυριαρχεί η πρωτογενής πηγή του συγγραφικού μεγαλείου, δηλαδή η πρότυπη σύλληψη μιας ακατέργαστης ιδέας, η οποία έχοντας διανύσει τις δαιδαλώδεις διαδρομές της στο μυαλό του δημιουργού, καταλήγει ένα αριστουργηματικά δεμένο κομψοτέχνημα στα μάτια του αναγνώστη. Ένα μυθιστόρημα τόσο καλοδουλεμένο που φαίνεται σαν να γράφτηκε απλά, χωρίς επεξεργασίες, σαν να μην ήταν η κύρια δουλειά του συγγραφέα, αλλά πάρεργο. Άλλωστε ένα βασικό γνώρισμα των άρτιων συγγραμμάτων είναι ότι διαβάζονται δίχως να αντιλαμβανόμαστε ότι έχουν δουλευτεί εξονυχιστικά από τον συγγραφέα. Υπάρχει σε αυτά μια αβίαστη ροή, φυσικότατη στα μάτια μας. Και από αυτή την άποψη το βιβλίο του Savage είναι ένα σπάνιο δείγμα σπουδαίας συγγραφικής ικανότητας.

Ο «Φέρμιν» είναι ένας αρουραίος, γεννημένος στο υπόγειο ενός βιβλιοπωλείου, στην Βοστόνη. Λόγω της έλλειψης τροφής, καταναλώνει σελίδες από τα βιβλία που βρίσκονται στα ράφια. Με έναν περίεργο τρόπο, το πεπτικό του σύστημα διαμοιράζει τα συστατικά από την συγκεκριμένη τροφή. Έτσι το χαρτί, αυτό καθεαυτό οδεύει προς το στομάχι του, ώστε να κρατηθεί ζωντανός, ενώ οι λέξεις, οι προτάσεις, οι έννοιες που συνθέτουν και τα νοήματα που εκφράζουν, η γνώση που περιλαμβάνουν, κατευθύνονται προς το μυαλό του και κατά μία έννοια τον εξανθρωπίζουν. Ανάγνωση του υπολοίπου…

Συνέντευξη με τον Σάμουελ Μπέκετ


 Δεν νindexοείται κίνηση άνευ παύσεων, δεν υπάρχει δράση χωρίς σιωπές. Να μιλάς, να μην μιλάς, να λες και να μην λες. Αν επιχειρήσουμε να δώσουμε στην ύπαρξη και άλλη εναλλακτική εκτός από το να υπάρχει, μόνον αυτή μπορεί να είναι. Ο αέναος τεμαχισμός του χρόνου σε μακρηγορούσες σιωπές, στις οποίες παρεμβάλλεται ένας λαχανιασμένος, σχεδόν κυνηγημένος λόγος, υπό το ασθενικό φως μιας κρυμμένης λάμπας και τον φακό μιας φανερής κάμερας εστιασμένο πάνω μας.

Την ίδια νύχτα


Νimagesοίκιασε ένα διαμέρισμα 70 τ.μ. πριν από είκοσι μέρες στην οδό Αγησιλάου στο Παγκράτι, λίγο προτού ο Νοέμβρης κάνει την εμφάνισή του. Ευχάριστος, κοινωνικός, γνωρίστηκε σύντομα με τους υπόλοιπους ένοικους κι ιδιοκτήτες της πολυκατοικίας, έχοντας σύμμαχο το διάπλατο χαμόγελό του, που ’μοιαζε να βγαίνει από βαθιά. Την πρώτη εβδομάδα της εγκατάστασής του επισκέφτηκε κάθε οικογένεια, εργένη, φοιτήτρια, γεράκο, προσφέροντας ένα ταψάκι σοκολατόπιτα που συνήθιζε να παίρνει από ’να σαλλονικιώτικο ζαχαροπλαστείο της παλιάς του γειτονιάς. Εγκάρδιος κι ζεστός αντιγύριζε χαρούμενα την καλημέρα και το καληνύχτισμα. Ήταν όλοι χαρωποί με το νιόφερτο ένοικο. Λίγο τους απασχολούσε ο σχεδόν ολοήμερος εγκλεισμός του στο σπίτι, οι ελάχιστες έξοδοι, πρωινές ή βραδινές, η πηγή του εισοδήματός του, η ηλικία του, το παρελθόν του. Όλες τούτες οι απορίες παραμερίζονταν μπρος στην καθαρή του ματιά. Ανάγνωση του υπολοίπου…

Έγκλημα στους καταρράκτες της Νέδα


Η ιστορία που θα σας διηγηθώ είναι πέρα για πέρα αληθινή. Το ασήκωτο βάρος που νιώθω, τελευταία μέρα της ζωής μου, εξωθεί το νου μου να συνεργαστεί άριστα και συνταιριαστά με τα χέρια μου, ώστε να μάθετε όλες τις επιμέρους και φρικιαστικές λεπτομέρειες που με καταδίκασαν στο μακρύ μαρτύριό μου. Η ακρίβεια όσων θα σας διηγηθώ εύκολα επαληθεύεται από τα αρχεία της αστυνομίας και τούτο το λέω για μην με νομίσετε για τρελό. Αυτό άλλωστε θα το καταλάβετε από την σαφήνεια με την οποία θα παραθέσω τα περιστατικά και την νοητική διαύγεια, κάτω από την επήρεια της οποίας λειτουργούσα όταν έπραττα τις αποτρόπαιες πράξεις μου. Τρέλα. Ποιος ξέρει από τρέλα για να με κρίνει εκ των υστέρων;  Όλες οι αισθήσεις μου και ιδιαίτερα της ακοής είχαν αποκτήσει τέτοια ένταση, είχαν οξυνθεί σε εξωανθρώπινο βαθμό, που άκουγα ήχους, φύσει αδύνατον να συλλάβει το ανθρώπινο αυτί.

Τέρι, ο ποντικός


images«Με λένε Τέρι και μ’ αρέσει το κασέρι. Είμαι ποντικός φευγάτος και στα λόγια μου σταράτος. Χαριτωμένος, αφρατούλης αν και τοσοδούλης».

Από αυτές τις τρεις σύντομες προτάσεις συνάγονται εύκολα και σαφή συμπεράσματα για τον χαρακτήρα μου. ‘Η για να είμαι περισσότερο ακριβής, αυτές οι τρεις προτάσεις με ορίζουν απόλυτα. Μπορείτε να καταλάβετε τα εξής:

Καταρχήν ότι ονομάζομαι Τέρι (Τρίτη λέξη στην πρώτη πρόταση).

Δεύτερον ότι είμαι καλοφαγάς με ιδιαίτερη προτίμηση στα τυριά, πρωτίστως στο κασέρι (τελευταία λέξη στην πρώτη πρόταση).

Ακολούθως ότι δεν τα πάω και τόσο καλά με την λογική, αντιθέτως λατρεύω τις τρελλίτσες (Τρίτη λέξη στη δεύτερη πρόταση).

Τέταρτον ότι είμαι ντόμπρος και ειλικρινής, εν ολίγοις δεν μασάω τα λόγια μου. Αυτό που έχω να πω θα το διατυμπανίσω ξεκάθαρα χωρίς να σκεφτώ αντιδράσεις (η κατάληξη της δεύτερης πρότασης). Ανάγνωση του υπολοίπου…

Τελευταίο μάθημα


imagesΣήμερα δίνω το τελευταίο μου μάθημα για το πτυχίο. Δέκα ολόκληρα χρόνια πέρασα σε τούτα τα έδρανα περιστοιχισμένη από τοίχους που δεν θυμάμαι να βάφτηκαν ποτέ. Μέσα στις πολυάριθμες και κακοσυντηρημένες αμφιθεατρικές αίθουσες άφησα άπειρους στεναγμούς βαρετής ακρόασης να αραχνιάσουν στους σοβάδες δίχως κανένα πειθαρχικό αντίκτυπο. Αυτές οι σκέψεις περιτριγυρίζουν το μυαλό μου την ώρα που θα έπρεπε αδιάσπαστο να προσηλωθεί στις εύστοχες απαντήσεις του τελευταίου, επιτέλους, διαγωνίσματος. Πόσο μάλλον που υπάρχει και αρνητική βαθμολόγηση σε ερωτήσεις πολλαπλών επιλογών!!!

Προσπερνώ το άγχος έχοντας κατά νου την απολυτήρια τελετή. Αναρωτήσου, λέω στον εαυτό μου, έχεις ήδη περάσει 55 μαθήματα κι αυτό είναι το τελευταίο. Τι μπορεί να πάει στραβά; Εκεί όμως πετάγεται από τα υπόγεια του μυαλού μου ένας διαβολάκος ανασφάλειας και μου θυμίζει με τσιριχτές κραυγές πως στο συγκεκριμένο μάθημα έχω αποτύχει παταγωδώς στο παρελθόν και μάλιστα αρκετές φορές. Παλεύω να τον διώξω. Ανάγνωση του υπολοίπου…

Το μονοπάτι ή μια παλιά ιστορία


28 Δεκεμβρίου 17index92 μ.Χ.

Ο χειμώνας χτυπάει αλύπητα με τα τραχιά του χέρια τις πέτρινες σκεπές των σπιτιών. Στέλνει τον πρώτο οπλαρχηγό του, τον αδάμαστο Βοριά να καλπάσει με ορμή μέσα στα καλντερίμια, να βροντοχτυπήσει πάνω στις πέτρες, να χιμήξει μέσα από τις καμινάδες, ν’ αφήσει τ’ οργισμένο του τραγούδι να σφυρίξει μέσα από τα πλατανόφυλλα.  Στέλνει το πρωτοπαίδι του, τον Χιονιά ν’ απλώσει το κορμί του ίσαμε εβδομήντα πόντους στα στενά σοκάκια, να σκεπάσει τα καμπαναριά, να βαρύνει με το λευκό του φορτίο τα κλαράκια και τις μοναχικές βουνοκορφές.

Ο χειμώνας του 1792 είναι βαρύς και η σκλαβιά ακόμη βαρύτερη. Στα Τζουμέρκα της Ηπείρου υπήρχαν δύο βλαχοχώρια, οι Καλαρρύτες και το Συρράκο. Οι αγωγιάτες εκτελούσαν καθημερινά δρομολόγια ανάμεσα στα δυο χωριά για να μεταφέρουν προμήθειες. Ψωμί, αλεύρι, κρασί. Τα ’βαζαν σε μεγάλα σακιά, τα φόρτωναν στην πλάτη και τραβούσαν μέσα από το κακοτράχαλο μονοπάτι που συνέδεε τα δύο χωριά. Από τους Καλαρρύτες όλο ευθεία και μετά κατάβαση μέσα από την οργιαστική βλάστηση ως το ποτάμι και μετά ανάβαση σκληρή ωσότου να φανούν τα πρώτα πέτρινα σπιτάκια του Συρράκου. Ανάγνωση του υπολοίπου…

Δέκα λεπτά


Μετά από εννιά χρόνια χαιρόμουνα την ελευθερία μου, τη δυνατότητα να οδηγήσω πλάι στην παραλία και να δω τον ήλιο να δύει χαρίζοντας κοκκινωπές ανταύγειες στους κίονες του ναού του Ποσειδώνα. Χωρίς την ασφυκτική πίεση του χρόνου να περιορίζει την ευχαρίστηση, απαγκιστρωμένος από την ατσαλένια τανάλια που συνέθλιβε τις ώρες κι έστρεφε το βλέμμα μου προς το ρολόι, του οποίου οι δείκτες έμοιαζαν με χάλκινα, σκουριασμένα σπαθιά που με κατέτρεχαν στην κυκλική τους τροχιά. Ένα αδυσώπητο γύρισμα από τα δεξιά προς τα αριστερά που με κατάπινε, έφραζε τις αναπνευστικές διόδους στα πνευμόνια μου και μετατρεπόταν σε θανατερό διώκτη. Ναι, οι δείκτες του ρολογιού είχαν γίνει ένας αμείλικτος διώκτης. Ζούσα μέσα από αυτούς, μέσα από την τροχιά τους, εισέπνεα κι εξέπνεα αντιγράφοντας τους λεπτούς ήχους τους. Τικ τακ, τικ τακ. Ανάγνωση του υπολοίπου…

ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

περιοδικό ποίησης και άλλων αμαρτημάτων

sterianizali.wordpress.com/

καΤά Λάθος σΤεριανός. καΤά πάθος ζαΛισμένος.

Aikaterini Tempeli

"Σε έναν τρελό κόσμο μόνο οι τρελοί είναι λογικοί"

Άτυπη Λέσχη Νέων Λογοτεχνών

συνεργατικό λογοτεχνικό ιστολόγιο

Αναγνωστική αδεία

ένα μπλογκ για τη λογοτεχνία

ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ ΞΕΡΟ ΨΩΜΙ

Ένα ιστολόγιο για τα βιβλία

αγριμολογος

Στράτος Φουντούλης, το blog του Τέλους των Ψευδαισθήσεων

Lifestyle Science

Personal Development and Happiness

bookaroo.gr

ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΔΙΚΤΥΟ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ - ΓΡΑΦΗΣ

Αρέσει σε %d bloggers: