Αρχείο | Φανταστικές συνεντεύξεις RSS for this section

Συνέντευξη με τον Σάμουελ Μπέκετ


 Δεν νindexοείται κίνηση άνευ παύσεων, δεν υπάρχει δράση χωρίς σιωπές. Να μιλάς, να μην μιλάς, να λες και να μην λες. Αν επιχειρήσουμε να δώσουμε στην ύπαρξη και άλλη εναλλακτική εκτός από το να υπάρχει, μόνον αυτή μπορεί να είναι. Ο αέναος τεμαχισμός του χρόνου σε μακρηγορούσες σιωπές, στις οποίες παρεμβάλλεται ένας λαχανιασμένος, σχεδόν κυνηγημένος λόγος, υπό το ασθενικό φως μιας κρυμμένης λάμπας και τον φακό μιας φανερής κάμερας εστιασμένο πάνω μας.

Advertisements

Συνέντευξη με τον Αλμπέρ Καμί


imagesΑπομακρυνόμασταν, ο Σηκουάνας χανόταν από το οπτικό μου πεδίο και ξαναγύρισα το κεφάλι μου στην ευθεία. Προσέφερα τσιγάρο στον οδηγό. Το δέχτηκε πρόθυμα. Η πτώση μιας γυναίκας από τη γέφυρα δεν θα επηρέαζε τη συνέντευξή μου. Δεν έγινε και τίποτα. Μια γυναίκα βούτηξε στα παγωμένα νερά. Πέθανε δεν πέθανε ποιος μπορεί να το ξέρει; Πάντως εγώ όχι. Άναψα το τσιγάρο μου και έδωσα φωτιά και στον ξένο. Επικεντρώθηκα στον δρόμο, καθώς ο οδηγός έδειχνε αφηρημένος καπνίζοντας, γιατί οπωσδήποτε είναι σκανδαλώδες να πεθάνεις σε τροχαίο ατύχημα, όσο και ο θάνατος ενός μικρού παιδιού. Το περιστατικό στη γέφυρα φάνταζε μακρινό. Η γυναίκα, το καπέλο, η βουτιά. Μακρινά, πολύ μακρινά. Σαν να μην συνέβησαν πριν από λίγα λεπτά, αλλά σε άλλο χρόνο, άλλη μέρα, χθες. Ανάγνωση του υπολοίπου…

Συνέντευξη με τον Άουγκουστ Στρίντμπεργκ


indexΚάπου στη Σουηδία. Ο χρόνος είναι απών, το ίδιο κι ο χώρος. Στο βάθος, πάνω από τα σύννεφα, ανυψώνεται ένας μεγάλος Πύργος. Στην κορυφή του δεσπόζει ένα μπουμπούκι. Εκεί με περιμένει. Εκεί είναι το ραντεβού μας. Με τον Άουγκουστ Στρίντμπεργκ. Ο Πύργος φαντάζει μακριά. Γαλάζια φυτά τον περικυκλώνουν. Μοιάζει περισσότερο με ζωντανό οργανισμό που, χρόνο με το χρόνο, μεγαλώνει και θεριεύει, αποκτά πρόσθετα πατώματα και ψηλώνει· όχι μ’ ένα στέρεο κτίσμα, οριοθετημένο εξαρχής. Σαν να περπατώ μέσα σ’ ένα όνειρο, περπατώ προς τον Πύργο που ψηλώνει. Κι εκεί που βαδίζω προς τον προορισμό μου, ο Πύργος μεταμορφώνεται σε δικηγορικό γραφείο, σε δυο όχθες που χωρίζουν την ευτυχία από τη δυστυχία, σε σπηλιά του Φίνγκαλ κι αδάμαστα κύματα ορμούνε να με καταπιούν, αποκλείουν κάθε διέξοδο, δημιουργώντας μια πνιγηρή ατμόσφαιρα, ένα κλειστοφοβικό αίσθημα που μου στερεί την ανάσα. Και θέλω να ανασάνω τώρα όσο ποτέ. Ανάγνωση του υπολοίπου…

Συνέντευξη στον Έρνεστ Χεμινγουέι


indexΠεράσαμε από πολλά δωμάτια προτού βρεθούμε σ’ αυτό που καθόταν ο Χεμινγουέι. Στο κάθε ένα από αυτά, σε όλους τους τοίχους, έβλεπες ταριχευμένα κεφάλια ζώων σαν να σε υποδέχονται και να σε οδηγούν στο μεγάλο αρχηγό. Μονοκέρατα και δικέρατα ελάφια, μουντιάκ, τσιτάλια και άλκες, βίσωνες και βουβάλια. Κάτω από τα ταριχευμένα κεφάλια ολόκληρες σειρές βιβλίων, άλλα τακτοποιημένα σε βιβλιοθήκες κι άλλα όπως όπως στοιβαγμένα σε αυτοσχέδιες ραφιέρες. Και μπουκάλια με αλκοόλ πάνω σε φορητά έπιπλα. Κρασί, ρούμι, ουίσκι, πόρτο, τζιν και λίγα ηδύποτα.

Τελικά με υποδέχτηκε στο γραφείο που συνήθιζε να κάθεται.

«Εγώ σας αφήνω μόνους», είπε η Μάρθα. Κι ενώ είχε κάνει δύο βήματα για να φύγει, γύρισε ξανά κι απευθύνθηκε στον άντρα της. Ανάγνωση του υπολοίπου…

Συνέντευξη στον Όσκαρ Ουάιλντ


indexΟ δεσμοφύλακας μας άφησε μόνους αφού πρώτα μας άναψε ένα κερί. Ο Ουάιλντ με περίμενε σκυθρωπός, αλλά ιδιαίτερα καλοντυμένος, γεγονός που του επισήμανα, πριν από τις συστάσεις.

«Κύριε Ουάιλντ, δεν μπορώ παρά να θαυμάσω την κομψότητα και τον τρόπο που έχετε ντυθεί αν και βρίσκεστε σε αυτό το μέρος».

«Μακάρι να μπορούσα να πω το ίδιο και για εσάς», απάντησε, προσγειώνοντάς με απότομα.

Όσο κι αν είχα προετοιμαστεί για την ακαταμάχητη ειρωνεία του, δεν περίμενα τέτοια υποδοχή. Έσπευσα να συστηθώ για να γλιτώσω από το προηγούμενο σχόλιο.

«Παντελής Λίβρος. Από την Ελλάδα. Δημοσιογράφος».

«Τα ξέρω αυτά κύριε Λίβρο. Οι συστάσεις είναι περιττές. Μπορείτε να με αποκαλείτε Όσκαρ. Σιχαίνομαι τις τυπικότητες». Ανάγνωση του υπολοίπου…

Συνέντευξη στον Τσαρλς Μπουκόφσκι


index

   Αυτό το δωμάτιο είναι ένας βρώμικος κόσμος, όπου συγκεντρώνονται γενειοφόροι τύποι για να γιορτάσουν το υπεραστικό τους μεθύσι. Εδώ, τυχαία συναπαντήθηκαν, δειλοί μοιραζόμενοι τις εξομολογήσεις τους, η τελευταία γενιά μασουλώντας ποπ κορν στο σκοτάδι, γελαστές καρδιές προγευόμενες ένα νέο πόλεμο, απλές αλήθειες συγκρουόμενες με το σκοτάδι και τον πάγο. Εδώ, κάποτε έλαβαν χώρα υπέροχα γεύματα με τραγουδιστές και κριτικούς ταινιών, ανάμεσα σε σεισμούς κι ένας πιανίστας έπαιζε μεθυσμένος ωσότου τα δάχτυλά του ματώσουν λίγο ακομπανιάροντας έναν φλογισμένο –από το αλκοόλ- ποιητή, ο οποίος ούρλιαζε πως η αγάπη είναι ένα σκυλί από την κόλαση, ενώ ένας πορνόγερος, χωμένος στην πολυθρόνα του, κρατούσε σημειώσεις για όλα αυτά.

Είναι αξύριστος. Φοράει ένα χακί σκούφο. Στο ένα του χέρι καίει μονίμως ένα τσιγάρο, το άλλο βαστάει ένα μπουκάλι μπίρας.

        Ο Σαίξπηρ δεν το έκανε ποτέ αυτό, λέει και γελάει βροντερά.

        Ποιο; τον ρωτάω. Ανάγνωση του υπολοίπου…

Συνέντευξη στον Έντγκαρ Άλαν Πόε


imagesΜια μεγάλη, μαύρη γάτα μου φάνηκε πως άνοιξε την πόρτα. Στην πραγματικότητα ήταν ήδη ανοιχτή. Τα σαπισμένα σκαλιά έτριζαν σε φρικαλέο τόνο καθώς ανέβαινα και ανήγγειλαν την άφιξή μου. Σαστισμένος από την ατμόσφαιρα, τον ελλιπή ως ανύπαρκτο φωτισμό, τους ξεβαμμένους τοίχους, κάποιους σπαραξικάρδιους ήχους από την αυλή και το μονότονα τρομαχτικό τρίξιμο, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, όπως όλα αυτά συνέπεσαν στην τυχαιότητά τους, εκείνη τη στιγμή, λοιπόν, νόμιζα πως την πόρτα άνοιξε η μεγάλη μαύρη γάτα.

Ήταν μια γάτα πανούργα, κακιά με το ένα μάτι της χαλασμένο και το άλλο λαμπυρίζον. Στους χειρότερους εφιάλτες έβλεπα δαίμονες με το ίδιο φοβερό μάτι, μονόφθαλμους γίγαντες που εξακόντιζαν την πυρωμένη τους ματιά ως τα κατάβαθά μου, λες κι ήθελαν –κοιτώντας με- να ξεριζώσουν την καρδιά μου. Είμαι απολύτως βέβαιος, πως αν αυτή η γάτα ήταν προικισμένη με ανθρώπινες δυνατότητες, θα διέπραττε απανωτούς φόνους, τον ένα πιο αβυσσαλέο από τον άλλο και καθώς θα τελείωνε με τον ένα για να συνεχίσει το σιχαμερό έργο με το επόμενο θύμα, θα διατηρούσε μια διαβολική αταραξία, εκφρασμένη ολοκάθαρα στο μοναδικό της μάτι.

Συνέντευξη στον Παπαδιαμάντη


images     Δεν ξέρω αν ήταν το κατάλληλο περιβάλλον για συνέντευξη. Σίγουρα ήταν ο χώρος που επέλεξε ο ίδιος κι έπρεπε να το σεβαστώ. Τον είδα να προσεγγίζει την εκκλησία με τα μάτια σκυμμένα στο έδαφος. Φορούσε σταχτί κοστούμι, παλιωμένο στα σημεία των αγκώνων, παλιωμένα γένια, μεταξύ καστανού και γκρίζου, φύτρωναν και στο πρόσωπό του. Θλίψη, σχεδόν αδιόρατη ή τουλάχιστον τέτοια που έπρεπε να συγκεντρώσεις ιδιαίτερα την προσοχή σου για να την καταλάβεις, έμενε βουλιαγμένη στις κόχες του. Έθρεφε με αυτή το επόμενο του βήμα, κάτι από τη θλίψη του έπεφτε κάτω, σποριάζοντας τη γη κι ήταν τότε που σκέφτηκα πως η θλίψη μπορεί να γεννήσει τα πάντα.

Κατά την τόσο ευγενική ώρα, που ο ήλιος αρχίζει το αντίστροφο ταξίδι της καθόδου, χαρίζοντας φως αλλά όχι αποπνικτική ζέστη, κατέφτασε στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας. Κάποιες στρεβλωμένες γραμμές ιδρώτα κατηφόριζαν από τους κροτάφους του. Πριν σταματήσει να πάρει μια γεμάτη ανάσα, από τον κόπο της ανηφοριάς, με τα μάτια πάντα να κοιτάζουν στη γη, αδόκητα αναζωογονημένος από την αύρα του σούρουπου που τύλιγε το μικρό εκκλησάκι, γέμισε με παραπαπανίσιο αέρα τα πνευμόνια του κι είπε: Ανάγνωση του υπολοίπου…

Συνέντευξη στον Ντοστογιέφσκι.


index

Φιοντόρ Ντοστογιέφκσι

Είχα κουραστεί να περπατάω όταν πια έφτασα μπροστά σ’ ένα μισογκρεμισμένο σπίτι. Έβγαλα ένα διπλωμένο χαρτάκι από την εσωτερική τσέπη του παλτού μου, το ξεδίπλωσα κι επιβεβαίωσα τη διεύθυνση. Ήμουν στο σωστό μέρος εκτός κι αν είχα παραγράψει κάποιον αριθμό. Δίστασα για λίγο προτού χτυπήσω την ετοιμόρροπη πόρτα. Καμία ανταπόκριση στο πρώτο χτύπημα. Ξαναχτύπησα. Ένα άπλυτο πρόσωπο μεσήλικου άντρα με χαλασμένη οδοντοστοιχία ξεπρόβαλε. Μόρφασε βαριεστημένα ξεφυσώντας πάνω μου καπνό φτηνού τσιγάρου αναμιγμένο με την βρωμερή του ανάσα.
– Έχω συνάντηση με τον Φίοντορ. Με περιμένει. Ανάγνωση του υπολοίπου…

Συνέντευξη στον Καβάφη.


Αλεξάνδρεια 10 Αυγούστου 1920

Από τον Παντελή Λίβρο.index

Είμαι καθισμένος σε μια ξύλινη κι άβολη καρέκλα, αρκετά φθαρμένη στα μπράτσα. Είναι εμφανές ότι χρειαζόταν μία καλή στρώση βερνίκι από καιρό. Απέναντί μου, σε ελαφρώς λοξή γωνία, κάθεται προστατευμένος ο Κωνσταντίνος Καβάφης. Φορά μικροσκοπικά γυαλιά μυωπίας και σφιχτοδεμένο ντύσιμο, ρούχα καθαρά, γιλέκο, γραβάτα, σακάκι. Αναρωτιόμουν αμήχανα αν αυτός ο άνθρωπος ήταν όντως ποιητής. Θωρούσε την κοψιά μου προσεχτικά διατηρώντας ένα λαμπύρισμα λαγνείας στον πυρήνα των ματιών του. Δεν έκανε καμία προσπάθεια να σπάσει την άβολη σιωπή λες και δοκίμαζε τις αντοχές μου. Τελικά είπα: Ανάγνωση του υπολοίπου…

ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

περιοδικό ποίησης και άλλων αμαρτημάτων

sterianizali.wordpress.com/

καΤά Λάθος σΤεριανός. καΤά πάθος ζαΛισμένος.

AIKATERINI TEMPELI

"Σε έναν τρελό κόσμο μόνο οι τρελοί είναι λογικοί"

Άτυπη Λέσχη Νέων Λογοτεχνών

συνεργατικό λογοτεχνικό ιστολόγιο

Αναγνωστική αδεία

ένα μπλογκ για τη λογοτεχνία

ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ ΞΕΡΟ ΨΩΜΙ

Ένα ιστολόγιο για τα βιβλία

αγριμολογος

Στράτος Φουντούλης, το blog του Τέλους των Ψευδαισθήσεων

Lifestyle Science

Personal Development and Happiness

bookaroo.gr

ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΔΙΚΤΥΟ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ - ΓΡΑΦΗΣ

Αρέσει σε %d bloggers: