Αρχείο | Προσωποραφίες RSS for this section

Ναπολέων ή ο αναχωρητής


indexΕφόσον το κράτος δεν αποφασίζει να προχωρήσει σε πολιτική αποκέντρωσης που θα αποσυμφορήσει τις μεγάλες πόλεις, και ιδιαίτερα την Αθήνα, εναπόκειται στον κάθε πολίτη να την πραγματοποιήσει από μόνος του. Με περίσσιο θάρρος, παραμερίζοντας τις αστικές ανέσεις, διαλέγει ένα απομονωμένο προορισμό και πάει να τον πλουτίσει με την παρουσία του, να τον ζεστάνει, να δώσει ανθρώπινη λαλιά στις πέτρες και τα άγρια τοπία που τον περιβάλουν.
Κάπως έτσι πρέπει να σκέφτηκε ο Ναπολέων πριν δέκα περίπου χρόνια. Υπήρξε για μια ολόκληρη δεκαετία στέλεχος πολυεθνικής που δραστηριοποιούνταν στον τομέα της πληροφορικής. Καλά αμειβόμενος, αναγκασμένος να αφιερώνει πολλές ώρες καθημερινά στο επαγγελματικό του αντικείμενο. Υψηλόβαθμη η θέση του, υψηλοί και οι μηνιαίοι στόχοι, πολλές οι ευθύνες, απαιτητική η δουλειά του. Ανάγνωση του υπολοίπου…

Advertisements

Οι νύχτες της Έλλης


indexΠώς μπορείς να χαρακτηρίσεις έναν άνθρωπο, να πεις έστω και μια μικρότατη αλήθεια γι’ αυτόν όταν το μόνο που γνωρίζεις είναι ό,τι άφησε φιλτραρισμένο να γίνει γνωστό; Πώς μπορείς να εκφέρεις μια έγκυρη άποψη για τα ελάχιστα αποκόμματα της βαθύτερης αλήθειας του, όταν επιμελώς τα απομάκρυνε από τον κοινωνικό τυπογράφο; Μάλλον δεν μπορείς. Αυτή είναι η ιστορία της Έλλης. Τα παράτονα τριξίματα των επίπλων είχαν από καιρό αντικαταστήσει τη ζεστή μελωδία της ανθρώπινης φωνής. Μια πολυθρόνα ξεχαρβαλωμένη, ένα τραπεζάκι πολυγδαρμένο, ένας καναπές που ’χε χάσει από καιρό την φρεσκάδα του γέμιζαν με τους στριγκούς τους ήχους το σπίτι της Έλλης. Είχε πια συνηθίσει την απουσία της ανθρώπινης επαφής κι είχε εξοικειωθεί με τον παράταιρο τούτο διάλογο. Ανάγνωση του υπολοίπου…

Το γεροντάκι


imagesΑκίνητος στη θέση του, ακουμπώντας το δεξί του χέρι στην ξύλινη μαγκούρα. Στο ίδιο τραπέζι συνήθισα να τον βλέπω την τελευταία εβδομάδα. Φοράει τζιν, μάλλον σταλμένο απ’ την Αθήνα και γαλάζιο πουκάμισο, με φροντίδα σιδερωμένο και φρεσκοπλυμένο με αρωματικό σαπούνι. Είναι ένα γεροντάκι, καλόβολο, που τραβάει τη ματιά μου. Προσπαθώ να τον παρατηρώ διακριτικά, δε θέλω να χαλάσω την ησυχία του. Έχει μάτια αγαθά, βλέμμα απονήρευτο. Κάθεται σα να προσεύχεται. Κοιτά ίσια μπροστά, κατανυκτικά.

Απ’ το στενό σοκάκι που βρίσκεται το μικρό καφενείο περνάει διαρκώς κόσμος. Άλλοι κατεβαίνουν για να πάρουν το τοπικό λεωφορείο για το λιμάνι κι άλλοι, οι μόνιμοι κάτοικοι, ανεβαίνουν να βάλουν μπροστά τις ετοιμασίες για το γεύμα. Τα τραπεζάκια του καφενείου στενεύουν τον ήδη μικρό διάδρομο κι οι διαβάτες αγγίζουν στο πέρασμα τους τα γόνατα και τους ώμους των καθισμένων. Μικρογραφία της ζωής. Κόσμος πάει, κόσμος έρχεται, κόσμος περπατάει ανάμεσα, και γύρω του, σε στρογγυλά, μαρμάρινα τραπέζια, μικροί θεοί επιθεωρούν το ασταμάτητο πηγαινέλα. Ανάγνωση του υπολοίπου…

ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

περιοδικό ποίησης και άλλων αμαρτημάτων

sterianizali.wordpress.com/

καΤά Λάθος σΤεριανός. καΤά πάθος ζαΛισμένος.

Aikaterini Tempeli

"Σε έναν τρελό κόσμο μόνο οι τρελοί είναι λογικοί"

Άτυπη Λέσχη Νέων Λογοτεχνών

συνεργατικό λογοτεχνικό ιστολόγιο

Αναγνωστική αδεία

ένα μπλογκ για τη λογοτεχνία

ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ ΞΕΡΟ ΨΩΜΙ

Ένα ιστολόγιο για τα βιβλία

αγριμολογος

Στράτος Φουντούλης, το blog των χαμένων αισθήσεων

Lifestyle Science

Personal Development and Happiness

bookaroo.gr

ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΔΙΚΤΥΟ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ - ΓΡΑΦΗΣ

Αρέσει σε %d bloggers: