Μονόλογος σε λευκό φόντο


imagesΤελευταία βλέπω εικόνες πολλές, παράταιρες, ασυνάρτητες. Καταλαβαίνω πως κάτι δεν πάει καλά, αλλά δεν μπορώ να το ελέγξω. Έρχονται από παντού. Άλλες φορές πάνω σε άλογα με μακριές χαίτες, άλλοτε πάνω σε άρματα του θεού Ήλιου των Αιγυπτίων. Κάποτε έχουν τέλειες εξιδανικευμένες μορφές σαν τα σώματα του Ραφαήλ, μερικές φορές έντονα χρώματα σαν πίνακες του Βαν Γκογκ και πότε πότε εμφανίζονται σαν μπαλαρίνες του Ντεγκά εν ώρα άσκησης. Έρχονται όλες απροειδοποίητα, δεν τηρούν καμία σειρά προτεραιότητας και καταλήγουν σ’ ένα αχανές μπογιάτισμα στο μυαλό μου, τόσο που να παραπέμπει σε αφηρημένη μοντέρνα τέχνη μόνο που δεν τη θεωρώ σαν αφηρημένη αλλά σαν αφημένη εκεί στα βάθη του μυαλού μου θέλοντας κάτι να μου δείξει.
Τελευταία ακούω φωνές διάφορες, ήχους που βουτούν στα τύμπανά μου ανενδοίαστα. Μια σονάτα του Σοπέν που γλυκαίνει την καρδιά μου διακόπτεται άξαφνα από τον εκκλησιαστικό ήχο της φούγκας του Μπαχ. Οι αριστοτεχνικές συμφωνίες του Μπετόβεν αναμειγνύονται με μέταλ ήχους παράγοντας μια σχιζοφρενική κωδωνοκρουσία στο κεφάλι μου.
Τι μου συμβαίνει;
Κάπου κάπου σκάνε και κάτι φωνές απ’ τα παλιά.
Η φωνή της μάνας μου, πρόωρα χαμένης.
«Έφαγες παιδί μου σήμερα; Αύριο τι θα φας; Αν περισσέψει κάτι βάλτο στο ψυγείο».
Η φωνή του πατέρα.
«Ρε ανεπρόκοπε!! Δεν θα σε πάει το διάβασμα μπροστά στη ζωή και αυτές οι αηδίες που διαβάζεις. Η ζωή θέλει δουλειά, μόχθο, αίμα!!!».
Η φωνή του αδερφού.
«Πρέπει να βρεις έναν εύκολο τρόπο να πιάσεις την καλή, αλλιώς κάτσε σαν το μαλάκα να δουλεύεις για 800 ευρώ. Δεν βλέπεις εμένα; Γυναίκα, παιδιά και λεφτά να ’ρχονται από παντού. Αλλά εσύ εκεί με τις αεροΐδεολογίες σου. Δεν ήθελες να μπεις στο κόμμα. Η ψωροπερηφάνια· μην κολλήσεις κάνα δύο αφισούλες».
Τι μου συμβαίνει;
Όταν ήμουν νεώτερος ήξερα. Ήμουν αποφασισμένος ότι δεν μου συνέβαινε τίποτα. Η ζωή είχε τις δυσκολίες της αλλά σου ‘δινε και τις χαρές της. Η σκέψη μου νεόκοπη, νηφάλια κι ευάερη από νωρίς έμεινε μακριά από κάθε προσπάθεια στρατολόγησης είτε αυτή ήταν η οικογενειακή γαλούχηση στα δικά της πρότυπα είτε η κοινωνική καλουποποίηση στις δικές της επιταγές. Ελκόμουν από την ανεξάρτητη, εσώτερη, κριτική θεώρηση των πραγμάτων, την ακαθοδήγητη από εξωτερικές επιβουλεύσεις και τούτη η στάση ίσως να έχει αταβιστικές ρίζες στους βοσκούς προγόνους μου που δεν στέκονταν σε μια πατρίδα παρά περιδιάβαιναν τα όρη και τις πεδιάδες ωσότου βρουν τα καταλληλότερα μέρη για βοσκή και συνεπώς δεν δένονταν με τίποτα.
Τι μου συμβαίνει;
Όλα γύρω μου φαντάζουν κατάλευκα. Τοίχοι και ταβάνια. Ακόμη και τα παράθυρα λευκά. Ακόμη κι ο ήλιος άσπρος. Είναι η διαφορετικότητα της φυλακής; Πόσο έγκλειστο μπορεί να με καταντήσει η ελευθερία της σκέψης μου; Πρέπει να συμφωνήσω με τη μάνα μου, τον πατέρα μου, τον αδερφό μου για να πάψουν όλα να ’ναι λευκά; Πρέπει να συγχρονιστώ με όλες τις μανάδες, όλους τους πατεράδες και όλα τ’ αδέρφια για ν’ αποκτήσει χρωματισμούς παλλόμενους η ζωή; Πρέπει;
Μου φαίνεται ότι πάω να τρελαθώ. Δεν ξέρω που βρίσκομαι. Αρχίζω να κοπανάω σε τακτικό ρυθμό το κεφάλι μου στον τοίχο, αφήνοντας ένα κραυγαλέο και μακρόσυρτο ααα σε κάθε χτύπο. Ακούω από κάπου να ’ρχεται μια φωνή:
-«Επείγον περιστατικό στο θάλαμο τρία, πτέρυγα πέντε. Όλοι οι διαθέσιμοι να συντρέξουν». ακούγεται μια γυναικεία φωνή να αντιλαλεί στους τοίχους του δωματίου αντί του μυαλού μου για πρώτη φορά.
Κι έρχονται όλοι οι διαθέσιμοι. Μπαίνουν μέσα και προσπαθούν να με ακινητοποιήσουν. Έξαλλος επιχειρώ να τους απωθήσω, αλλά ματαίως. Είμαι δεμένος σ’ ένα μακρύ λευκό σαν του θανάτου σάλι και κάθε προσπάθεια των δυνατών μου χεριών παραμένει εγκλωβισμένη κι ακίνδυνη.
Τι μου συμβαίνει;
Μου έκαναν δυο καλές ενέσεις και τώρα πια κατάλαβα που βρίσκομαι. Δεν είναι και τόσο άσχημα. Δεν είναι και τόσο ασυνήθιστα τελικά. Απλά η διαπόμπευση της αντίθετης άποψης αντικαταστάθηκε με επιστημονικά μέσα. Χαλαρωτικές ενέσεις και χορήγηση αντικαταθλιπτικών. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Η διάγνωση απέτυχε λιγάκι αλλά δεν πειράζει. Αρκεί που επιτεύχθηκε η κατ-αφασία του ασθενούς.
Θα μείνω στο απέραντο λευκό μου και για σήμερα, ανόθευτος από το μπλε της μάταιης ελπίδας, το κόκκινο του αδιέξοδου μένους, το πράσινο της ψεύτικης ειρήνης, το ροζ της έρπουσας φιλοδοξίας, το κίτρινο της προδοσίας. Θα παραμείνω στο λευκό να χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο, αφήνοντας ένα κραυγαλέο και μακρόσυρτο ααα σε κάθε χτύπο. Θα παραμείνω τρελός. Θα μείνω και για σήμερα στον θάλαμο τρία στην πέμπτη πτέρυγα.

 

Advertisements

Ετικέτες: , , , , , , ,

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

περιοδικό ποίησης και άλλων αμαρτημάτων

sterianizali.wordpress.com/

καΤά Λάθος σΤεριανός. καΤά πάθος ζαΛισμένος.

Aikaterini Tempeli

"Σε έναν τρελό κόσμο μόνο οι τρελοί είναι λογικοί"

Άτυπη Λέσχη Νέων Λογοτεχνών

συνεργατικό λογοτεχνικό ιστολόγιο

Αναγνωστική αδεία

ένα μπλογκ για τη λογοτεχνία

ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ ΞΕΡΟ ΨΩΜΙ

Ένα ιστολόγιο για τα βιβλία

αγριμολογος

Στράτος Φουντούλης, το blog του Τέλους των Ψευδαισθήσεων

Lifestyle Science

Personal Development and Happiness

bookaroo.gr

ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΔΙΚΤΥΟ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ - ΓΡΑΦΗΣ

Αρέσει σε %d bloggers: