Ναπολέων ή ο αναχωρητής


indexΕφόσον το κράτος δεν αποφασίζει να προχωρήσει σε πολιτική αποκέντρωσης που θα αποσυμφορήσει τις μεγάλες πόλεις, και ιδιαίτερα την Αθήνα, εναπόκειται στον κάθε πολίτη να την πραγματοποιήσει από μόνος του. Με περίσσιο θάρρος, παραμερίζοντας τις αστικές ανέσεις, διαλέγει ένα απομονωμένο προορισμό και πάει να τον πλουτίσει με την παρουσία του, να τον ζεστάνει, να δώσει ανθρώπινη λαλιά στις πέτρες και τα άγρια τοπία που τον περιβάλουν.
Κάπως έτσι πρέπει να σκέφτηκε ο Ναπολέων πριν δέκα περίπου χρόνια. Υπήρξε για μια ολόκληρη δεκαετία στέλεχος πολυεθνικής που δραστηριοποιούνταν στον τομέα της πληροφορικής. Καλά αμειβόμενος, αναγκασμένος να αφιερώνει πολλές ώρες καθημερινά στο επαγγελματικό του αντικείμενο. Υψηλόβαθμη η θέση του, υψηλοί και οι μηνιαίοι στόχοι, πολλές οι ευθύνες, απαιτητική η δουλειά του.
Πήρε την απόφαση να φύγει από την εταιρεία, να εγκαταλείψει την κουλτούρα της σύγχρονης πόλης γενικότερα, το βράδυ μιας Παρασκευής, μετά από μια συνάντηση στελεχών που διήρκεσε αρκετή ώρα κι έφερε ως αποτέλεσμα την απόλυση σαράντα εργαζομένων και την καθιέρωση πιεστικότερων στόχων στις πωλήσεις που απηχούσαν απάνθρωπη νοοτροπία και δημιουργούσαν ακόμη πιεστικότερο εργασιακό καθεστώς.
Είπε «Δεν συμφωνώ». «Τις εταιρείες τις φτιάχνουν οι άνθρωποι. Πρέπει να λογιζόμαστε τον άνθρωπο, όταν παίρνουμε τις αποφάσεις. Οι ανθρώπινες σχέσεις επιβάλλεται να είναι ο πυρήνας των αποφάσεων γιατί από αυτές εξαρτάται η επιτυχία κι η αποτυχία μας. Πρέπει να έχουμε ανθρώπους ευτυχισμένους, που χαίρονται να εργάζονται για εμάς, αν θέλουμε να έχουμε ένα δημιουργικό προφίλ και να είμαστε διαρκώς εξελισσόμενοι. Προσφέρουμε εργασία, απολαμβάνουμε όσο το δυνατόν υψηλότερες υπηρεσίες από τους απασχολούμενους. Αυτό είναι το σύγχρονο σκεπτικό μιας υγιούς εταιρείας». Τούτα σκεφτόταν ο Ναπολέων, όταν ξανάπε πιο δυνατά «Δεν συμφωνώ!». Και συνέχισε «Κάτω από αυτές τις συνθήκες δεν μπορώ να προσφέρω τις υπηρεσίες μου» Κι έτσι, απλά, χωρίς προετοιμασία και τυμπανοκρουσίες, μετά από δέκα συναπτά έτη αποχώρησε ήρεμα από την εταιρεία.
Από εκείνο το βράδυ μας χωρίζει πια μια εικοσαετία. Ο Ναπολέων μπορεί αμυδρά ακόμη να θυμάται την καθημερινότητα της πριν είκοσι χρόνια ζωής του, τις σφιχτοδεμένες γραβάτες, τα καλοσιδερωμένα κοστούμια από κάποιες φωτογραφίες που έφερε μαζί του στο ορεινό τούτο χωριό. Πέτρα πελεκημένη απ’ το μεράκι ενός μη βιαστικού μάστορα, βράχοι λαξευμένοι απ’ το αργοσάλευτο καλέμι της φύσης, νερά τρεχούμενα που ξεπηδούν από τα σύννεφα και χύνονται αφρισμένα να ποτίσουν τη φύση, να δώσουν πρασινάδα. Αυτά είναι πλέον το σπίτι του Ναπολέοντα.
Σ’ ένα μικρό χωριό στα Τζουμέρκα, τα παλιά χρόνια, ο πατέρας του διατηρούσε ένα τσαγκαράδικο. Ήταν καλός μάστορας ο πατέρας του. Τα πολυκαιρισμένα παπούτσια μεταμορφώνονταν στα χέρια του κι από φθαρμένες παλιατζούρες γίνονταν ολοκαίνουργια, καλοφόρετα υποδήματα, ικανότατα ν’ ανταπεξέλθουν στα απαιτητικά καλντερίμια της περιοχής. Σε αυτό το τσαγκαράδικο ο Ναπολέων στέγασε τη νέα του ζωή. Ήταν ένα δίπατο πέτρινο κτίσμα όπου στον πάνω όροφο είχε το δωματιάκι του και στο ισόγειο λειτουργούσε ως καφενεδάκι και παντοπωλείο. Είχε αφήσει την άσπρη, αλπική γενειάδα του να μεγαλώσει και σέρβιρε τσίπουρο και κρασί που έφτιαχνε ο ίδιος με μεράκι στους εναλλακτικούς τουρίστες των απόμερων χωριών. Το γαλήνιο χαμόγελο, το ευγενικό, που στάλαζε στις άκρες του λευκού του μουστακιού εξαργύρωνε τον κόπο του ταξιδιώτη , τον ταλαιπωρημένο από τον στενό και πολύστροφο δρόμο.
Δυο τιράντες κατακόκκινες στεριώνουν το παντελόνι γύρω από τη μέση του, δυο κορυφογραμμές της Πίνδου που αγναντεύει σε κάθε αντιγύρισμα των ματιών του στεριώνουν την ουσία της ζωής του πια. Το ξύλο τσιτσιρίζει στο παλιό τζάκι κι οι σκέψεις του ανθρώπου γίνονται ένα με την φωτιά, ένα με το κούτσουρο που καιγόμενο απλώνει ζεστασιά, ένα με το πυρωμένο κάρβουνο που μοιάζει με την πυρετώδη σκέψη που αφήνει κάτι φωτεινό πριν καταλήξει σε στάχτη.
Ο αέρας σφυροκοπάει τις πέτρες, τα κεραμίδια στην οροφή, προσπαθεί από κάπου να χωθεί λες κι αποζητάει την ανθρώπινη συντροφιά. Ο Ναπολέων τον ακούει, του γνέφει φιλικά μα κρατά σφιχτά κλεισμένα τα παντζούρια και τις πόρτες. Δεν τον εμπιστεύεται. «Καλοί φίλοι είμαστε» του λέει «μα από μακριά». Δεν τον εμπιστεύεται. Την καρδιά του εμπιστεύεται. Την γνώση του. Αυτά που του ’μαθε η ζωή στις πόλεις και στα βουνά. Μετά την δουλειά, τη συντήρηση του κήπου, το άρμεγμα των κατσικιών, την εκτροφή των γουρουνιών κάθεται στο φτιαγμένο από τα χέρια του ξύλινο γραφειάκι και γεμίζει ένα ποιητικό λεύκωμα, το οποίο απαριθμεί ήδη εκατό ποιήματα άλλα μεγαλύτερα κι άλλα μικρότερα, άλλα βουκολικής εμπνεύσεως, άλλα απείρως λυρικά κι άλλα βαθύτατα στοχασμένα.
«Ο χειμώνας εδώ πάνω είναι βαρύς και δύστροπος», σκέφτεται ο Ναπολέων. Ένα καλό, γνήσιο τσίπουρο κι ένα μεγάλο τζάκι γεμάτο ξύλα τον κάνει αρεστό και καλοδεχούμενο. Εδώ καταλαβαίνεις χειμώνα. Εδώ καταλαβαίνεις τις εποχές. Το φθινόπωρο όταν έρχεται γεμίζει την πλάση. Χρώματα παντού. Κίτρινο, κόκκινο, πράσινο, το βλέμμα παίρνει από τη φύση τα πρώτα μαθήματα για τα βασικά χρώματα, η ψυχή εδώ είναι ένας εκπαιδευόμενος ζωγράφος.
Όταν πρωτοήρθε η μάνα του, του είπε «Τι ήρθες να κάνεις παιδάκι μου εδώ πάνω; Εδώ δεν υπάρχει τίποτα! Μόνο η αγριάδα της φύσης κι εμείς. Τίποτα άλλο! Θα βαρεθείς τη ζωή σου!»
«Μπορεί να ’χεις δίκιο μάνα, μα προτιμώ να βαρεθώ τον εαυτό μου εδώ στην απόλυτη μοναξιά από το να τον σιχαθώ παρέα με όλους τους άλλους στην πόλη.»

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Ετικέτες: , , , , , ,

One response to “Ναπολέων ή ο αναχωρητής”

  1. Άρης Καραγεώργος says :

    Υπέροχο το διήγημά σου Νίκο και η φράση «προτιμώ να βαρεθώ τον εαυτό μου από να τον σιχαθώ», βγάζει πολύ ουσία!!!

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

περιοδικό ποίησης και άλλων αμαρτημάτων

sterianizali.wordpress.com/

καΤά Λάθος σΤεριανός. καΤά πάθος ζαΛισμένος.

AIKATERINI TEMPELI

"Σε έναν τρελό κόσμο μόνο οι τρελοί είναι λογικοί"

Άτυπη Λέσχη Νέων Λογοτεχνών

συνεργατικό λογοτεχνικό ιστολόγιο

Αναγνωστική αδεία

ένα μπλογκ για τη λογοτεχνία

ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ ΞΕΡΟ ΨΩΜΙ

Ένα ιστολόγιο για τα βιβλία

αγριμολογος

Στράτος Φουντούλης, το blog του Τέλους των Ψευδαισθήσεων

Lifestyle Science

Personal Development and Happiness

bookaroo.gr

ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΔΙΚΤΥΟ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ - ΓΡΑΦΗΣ

Αρέσει σε %d bloggers: