Το τασάκι


to tasakiΛιγοστεύουμε! Εξαφανιζόμαστε σιγά σιγά! Πόσα από εμάς θα μείνουμε τελικά; Αδυνατώ να φανταστώ τι θα μας έχει συμβεί μετά από κάποιες δεκαετίες, όταν οι άνθρωποι θα έχουν κόψει όλες τις καταστρεπτικές συνήθειες, ασπαζόμενοι τις επιταγές της υγιεινής ζωής.

Είμαι ένα τασάκι κι αυτή είναι η κραυγή αγωνίας μου για το μέλλον μας. Ο αντικαπνιστικός νόμος εφαρμόστηκε σχεδόν σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μας εκπόρθησαν από παντού και στοιβαχτήκαμε στο τελευταίο προπύργιο, την Ελλάδα. Μα ο νόμος έφτασε κι εδώ, κι έτσι μας εκθρονίζουν από τα τραπεζάκια των καφέ, μας κρύβουν μέσα σε άφωτα συρτάρια, μας υποκαθιστούν με πλαστικά ποτήρια μισογεμισμένα με νερό. Από εκεί που ήμασταν ποθητά κι άκουγες φωνές «πιάσε ένα τασάκι», τώρα καταντήσαμε καταζητούμενα από κάτι τύπους που φέρουν στις στολές τους τον τίτλο «Δημοτική Αστυνομία» και μοιάζουν με τους άλλους τους μπλε, αλλά φαίνεται πως έχουν καλύτερο στυλίστα. Μας κυνηγάνε στις καφετέριες, στις ταβέρνες, στα μπαρ, ακόμη και σε τόπους σύγχρονης ποιοτικής μουσικής, δηλαδή τα μπουζούκια, οπού είχαμε μαζευτεί τα περισσότερα από εμάς.

Θα σας εξομολογηθώ κάτι. Ένα καλό τσιγάρο που σιγοκαίει είναι η καλύτερη συντροφιά μου. Όταν η κάφτρα του αναπαύεται στον πάτο μου, νοιώθω ένα συναίσθημα δυσκολοπερίγραπτο. Ζεστασιά ανείπωτη, συντροφιά καλοδεχούμενη κι όταν ένα τσιγάρο τελειωμένο πια, σβήνει μέσα μου, τσαλακωμένο κι αποτελειωμένο, τότε αισθάνομαι την μεγαλύτερη ευτυχία. Την ευτυχία που νοιώθει κάποιος όταν έχει εκπληρώσει τον σκοπό για τον οποίο υπάρχει. Ένα τσιγάρο σβηστό και ζαρωμένο μέσα μου είναι πάντα μια υπαρξιακή ανακούφιση.

Βέβαια τσιγάρο από τσιγάρο έχει μεγάλη διαφορά. Ανέκαθεν προτιμούσα τα κανονικού μεγέθους. Ούτε τα slim, ούτε τα souper slim, ούτε και τα στριφτά, για να μην μιλήσω για τις πίπες.  Όλα αυτά τα τεχνάσματα του μάρκετινγκ για να αυξηθεί το πελατολόγιο των καπνοβιομηχανιών και να ικανοποιηθούν τα πιο παράξενα γούστα με εκνευρίζουν αφάνταστα. Τα λεπτά τσιγάρα με ενοχλούν γιατί δεν κάθονται καλά στις ράχες μου, στις ειδικές θέσεις  που υπάρχουν για να τοποθετούνται κι όλο παίζουν και τραμπαλίζονται δεξιά κι αριστερά, πάνω και κάτω. Απίστευτη ζαλάδα αυτού του τύπου τα τσιγάρα. Τα στριφτά κουβαλάνε μέσα τους όλο το σάλιο του καπνιστή κι όταν επιτέλους σβήνουν κολλάνε με μανία στον πάτο μου, κατακόρυφα και στοιχισμένα σαν μεταθανάτιες πλάκες. Αυτή η υστεροφημική επίδειξη καθόλου δεν μου αρέσει. Ο καπνός από τις αδειασμένες πίπες, από την άλλη, μου βγάζει μια αποσύνθεση, σαν κάτι πεθαμένο από καιρό.

Τα slim, ακουμπάνε πάνω με ένα δήθεν φινετσάτο ύφος, σαν να είναι τα πιο σικάτα κι εκλεπτυσμένα του είδους. Λες και είναι η κάστα των ευγενών ανάμεσα στα διάφορα τσιγάρα. Τα στριφτά από την άλλη έχουν την τάση να μην παρουσιάζονται ποτέ με την ίδια μορφή, πότε λεπτά, πότε φουντωτά, άλλοτε σφιχτά κι άλλοτε αραιά , έχοντας, όμως, πάντα το κακό ελάττωμα να παίζουν με τα νεύρα σου μέχρι να σβήσουν. Είπαμε μ’ αρέσει η παρέα μαζί τους, αλλά οι αρμένικες βίζιτες καταντούν κουραστικές. Έξι λεπτά, οκτώ, άντε και δέκα είναι αρκετά. Παραπάνω με κουράζει. Άλλωστε δεν έταξα αποκλειστικά την φιλία μου σε ένα από αυτά. Κι έχουν και το ύφος του βαρύμαγκα, σαν σου λένε: «Άκου φίλε, εμείς δεν είμαστε σαν τα υπόλοιπα τσιγάρα που ξέρεις, τα ετοιματζίδικα, εμείς διαφέρουμε πάντα το ένα από το άλλο, έστω και στην πιο μικρή λεπτομέρεια, είτε πρόκειται για το σάλιο αυτού που μας έστριψε είτε για το αποτύπωμα που άφησε πάνω στο χαρτί μας το χέρι του. Και γι’ αυτό θα στρογγυλοκαθίσουμε στο μέρος σου για όση ώρα θέλουμε». Α, ρε κάτι βαρύμαγκες, να μπορούσα μονάχα να τους καταβρέξω με λίγο νερό.

Τουλάχιστον, όμως, αυτά, παρ’ όλη την απέχθειά μου, αργά ή γρήγορα καταλήγουν μικρές γόπες να χαϊδεύουν τον πάτο μου. Τι να πω για τ’ άλλα, τα τσιμπούκια, κάτι ξύλινα, περίτεχνα σκαλισμένα, που κάθονται μέσα μου λες και με έχουν νοικιάσει για μια σαιζόν. Πιάνουν όλο τον χώρο μου και νομίζουν ότι η αρχοντική και ραφιναρισμένη περιβολή τους εξαφανίζει όλη την βρώμα που αναδύουν.

Βέβαια υπάρχουν πολλά είδη από εμάς και κάποια είναι πιο καλόβολα ή περισσότερο ανεκτικά. Βλέπετε είναι και ο αντικαπνιστικός νόμος, οπότε αρκετά λιγόψυχα τασάκια άρχισαν να σκέφτονται πως τσιγάρο να’ ναι κι ότι θέλει ας είναι. Εγώ, όμως, είμαι ένα κλασικό γυάλινο τασάκι, με τέσσερις υποδοχές για τσιγάρα κανονικού μεγέθους και δεν σηκώνω τέτοιου είδους υπαναχωρήσεις. Προτιμώ να σκονίζομαι, παραχωμένο σε κάποιο ντουλάπι, παρά να χαριεντίζομαι με ότι ως πρότινος μισούσα.  Ευτυχώς στο σπίτι που βρίσκομαι καπνίζουν αρκετά, ιδιαίτερα τις βραδινές ώρες. Γεμίζω τόσα αποτσίγαρα κάθε φορά, ώστε να αισθάνομαι πλήρες πριν με αδειάσουν για να φιλοξενήσω τα νέα φιλαράκια.

Ένα βασανιστικό ερώτημα, ίσως φιλοσοφικό, που με ταλανίζει τελευταία είναι τι θα ήθελα να ήμουν αν δεν ήμουν αυτό που είμαι. Η απάντηση που δίνω είναι πως θα ‘θελα να ήμουν τασάκι πάλι, αλλά πορσελάνινο, πάλλευκο, με μικρές χρυσές ζωγραφιές. Να παρουσιάζομαι μόνο σε εξαιρετικές περιστάσεις, γιορτές, γενέθλια, πάρτι και να μην χρησιμοποιούμαι σε καθημερινή βάση. Κάπου, μάλιστα, άκουσα, πως όταν συνταξιοδοτηθώ, κάπως έτσι θα είναι τα πράγματα, αλλά δυσκολεύομαι να το πιστέψω. Όχι τόσο για το χρώμα, δηλαδή το λευκό που μου αρέσει, μιας και με το γήρας σίγουρα θα χάσω την διάφανη επιφάνεια και θ’ ασπρίσω, όσο γιατί δεν έχει πάρει τίποτα το αυτί μου περί ασφαλιστικών οργανισμών για τασάκια. Μάλλον αυτά είναι φήμες που οφείλονται στον διαρκή συγχρωτισμό με τους ανθρώπους και ιδιαίτερα τους καπνιστές που κατά πως φαίνεται έχουν πολλά πάρε-δώσε με τ’ ασφαλιστικά ταμεία –ποιος ξέρει γιατί.

Τέλος πάντων, για να τελειώνω, θέλω να πω πως κάθε τι έχει κατασκευαστεί για τον σκοπό του κι έχει μια πολύ συγκεκριμένη χρησιμότητα. Το μολύβι για την γραφή, το μαχαίρι για την κοπή, το κατσαβίδι για το βίδωμα κλπ. Έτσι κι εμείς, παρ’ ότι αναλόγως του σχεδίου μας, λειτουργούμε και διακοσμητικά, πρωτίστως χρησιμεύουμε για να υποδεχόμαστε τα τελειωμένα τσιγάρα. Γι’ αυτό θα παρακαλούσα θερμά κάτι τύπους, ιδιαίτερα κυρίες που αρέσκονται να κολλάνε επάνω μας χιλιομασημένες τσίχλες, να ξανασκεφτούν σοβαρά τον ρόλο μας προτού το ξανακάνουν. Διάολε, σταχτοδοχεία είμαστε, όχι τσιχλοδέκτες.

Advertisements

2 responses to “Το τασάκι”

  1. Rodoula Zochiou says :

    Εξαιρετικό!!! Και κυρίως…φλύαρο!!!

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

περιοδικό ποίησης και άλλων αμαρτημάτων

sterianizali.wordpress.com/

καΤά Λάθος σΤεριανός. καΤά πάθος ζαΛισμένος.

AIKATERINI TEMPELI

"Σε έναν τρελό κόσμο μόνο οι τρελοί είναι λογικοί"

Άτυπη Λέσχη Νέων Λογοτεχνών

συνεργατικό λογοτεχνικό ιστολόγιο

Αναγνωστική αδεία

ένα μπλογκ για τη λογοτεχνία

ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ ΞΕΡΟ ΨΩΜΙ

Ένα ιστολόγιο για τα βιβλία

αγριμολογος

Στράτος Φουντούλης, το blog του Τέλους των Ψευδαισθήσεων

Lifestyle Science

Personal Development and Happiness

bookaroo.gr

ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΔΙΚΤΥΟ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ - ΓΡΑΦΗΣ

Αρέσει σε %d bloggers: